|
|
|
|
|
| "Machita" | "Thomas" | "Igor" |
|
Onze katten zijn net zo als onze honden leden van onze familie ! |
Normaal gesproken waren wij helemaal niet van plan ons katten aan te schaffen. Wij wilden toch Shar-Pei fokker worden. Maar zo is het leven. Alles komt anders als je denkt.
Over iedere poes hebben we een verhaal. Nu als er interese bestaat, lees verder. Als niet, geniet van de fotos.
|
|
 |
|
En zo begon het.
|
Manchita begint. Ze ist tenslotte ook de oudste. Wanneer ze geboren is , weten wij niet precies. Wij kunnen aleen vermoeden. het moet de 28.8.1999 Een kollega van ons kwam op een dag opgewonden in kantoor. Hij vertelte, dat hij in zijn vuilnisvat een jammerlijk piepen hoorde.Wij gingen ergelijk naar toe om te kijken. En daar waren ze. Twee heel, heel kleine poesjes, moederzielalleen die van honger alleen nog zacht konden schreeuwen. Wij hebben die twee meegenomen en voor ze gezorgd. in twee weeken tijd is het ons gelukt de poesjes voor de hongerdood te bewaren. Maar wat nu? De kollega hat al twee katten in huis en wij wilden echt geen kat. Maar toch. Zo klein en hulpelos kan je echt geen poes laten lopen. En darom hebben wij besloten. "één jij, één ik" |
|||||
| En
zo kwam Manchita bij ons. Ze was z´ooooo klein, zooooo vol angst , maar
ook zooooooo lief. De dierenarst hielp ons uittevinden hoe oud
ze toen was . Om die tijd moet ze zo vier weeken oud geweest zijn. is
naar Adam Riese was haar geboortedag de 28. augustus.
"Manchita" is spaans en op hollands betekend dat "vlekje" . En wat denk je waarom hat ze nu die naam. drie ker mag je raden.
|
|
||||
| Manchita
is in de eerste maanden van haar leven zonder grote problemen opgegroeit.
Gezond en monter ,ze was bijna een jaar oud , als ze plotselijk
zwanger naar huis kwam. OHHHHH neE.
In strijd met het plan, hebben wij nu ook nog een zwangere kat. Maar
zo is het leven en je moet het zo nemen als komt. Zeker zouden wij ook dit
weer voor elkaar krijgen. Maar alles zou anders komen. Manchita en wij
mensen hebben iets beleeft , wat wij nooit hadden kunnen verwachten en wat
ons allemaal uit de baan heeft geworpen.
Maar laat mij bij het begin beginnen. Zo als als gezegt, was Manchita zwanger en de zwangerschap verliep heel normal. Het kwam de 23. juni 2000 . De geboorte begon. Ook alles heel normal. Ze bracht midden in de nacht, in de kledingkast in onze slapkamer, zes prachtige en gezonde poesjes te wereld. Het was vermoeiend maar alle waren gelukkig en tevreden. Moeder en kinderen waren welaan en we konden allemaal slapen. Eentje was erbij. heel wit met veel, veel oranje punten. Die vonden wij van begin an heel, heel leuk. De volgende morgen de Schok. Ons spaanse Kampfdackel (grapje van ons ) "Christof" die bij ons in de slaapkamer was, ging in de kledingskast, waar Machita haar nestje goed verzorgde. Hij nam én baby na de andere uit het nest en beet hun de keel door. Ze lagen allemaal dood voor hem,zo als een Trophe! Als wij begrepen wat daar gebeurd was, was het te laat. vijf dode kattenkinderen lagen vor de mand in een bloedlaag --- Manchita zat voor zich uit staren --- Christof was zich het muilje aan´t aflikken --- en wij waren verbaast en onder schok. MAAR "geluk in ongeluk" Als je het zou willen noemen . De laatste Baby, had zich achter de moeder verstopt, deze had Christof niet te pakken gekregen. En als of het een andere Macht is. Het was die ÉÉNE wit/oranje die wij zo mooi vonden. |
|||||
| Manchita is sinds die tijd traumatiseerd , maar na zes jaar is ze het een beetje aan het verwerken. Toen de tijd hat ze niemand aan zich gelaten. Ze was echt terughoudend geworden en heeftt niet meer kunnen lachen. Haar hele gezichtsuitdrukking was leeg . Het was zo zielig maar wat konden wij doen? alleen maal trosten met veel, veel, veel liefde. Dierenarstsen konden ons niet helpen, vor zoiets hebben ze geen medicijn. Ze was zo treurig en wij waren echt in zorgen dat ze dat misschien niet zou pakken. Maar wij hebben geluk gehad. Ze had haar eenige zoontje, wat ze nog over hield, heel liefdevol en goed verzorgd. Van zelfssprekend hebben wij die kleine gehouden. En nog tot op de dag van vandaag leven die twee samen met hun vriendje Igor gelukkig bij ons in huis. Maar Christof moest het huis verlaten. | |||||
|
|
|
|
|
||
|
|
|
|
||
|
|
|
| Na en zo kom ik ook nu aan bij onze wit/oranje lieveling. Het ist een jongeje. Hij had nou echt het geluk gehad om te overleven. Hij heeft het zeker moelijker gehad als een normale kater , om dat hij natuurlijk helemaal alleen opgegroeid is. Maar hij heeft zich prachtig ontwikkeld. Wij hebben hem Thomas genoemt. Tommy Tomatenketchup noemen wij hem af en toe, van wegen zijn tekening. | ||
|
Zijn karakter is echter niet slecht geworden ,omdat zijn moeder een vervelende belevenis gehad heeft. Tomy is een haantje-de-voorste. Maar toch ook heel, heel anhankelijk. Hij kan echt niet zonder ons leven. Hij will het gewoon niet. Dat hebben wij uitgevonden als wij terug kwamen van vakanzte. Drie weken waren wij weg maar toen wij weer thuis waren , was Tomy weg. Normaal lopen onze poesjes allemaal buiten rond maar ze komen ook iedere dag weer naar huis. En als wij van een reis terug komen , zijn alle dieren bij om ons te begroeten. En alle waren ook daar, alleen Tomy niet. Nou ja dachten wij. Hij zal wel zo komen als de auto ziet staan. Dan weet hij dat baasje weer thuis is. Twee dagen waren voorbij en wij waren heel ongerust. Tomy was nog alltijd niet thuis. Maar ja het is niet zo vreemd dat katten een paar dagen weg zijn. Vrienden bezoeken of zo. |
|
| Maar ons Tommy is anders. Hij kwam altijd iedere avond naar huis. Dus waren wij natuurlijk heel ongerust. De derde dag hebben wij ons met de auto op zoek gemaakt . De straat na het dorp afzoeken om te weten. Is wat gebeurt? Ligt hij misschien ergens in de sloot? Is toch,jammer genoeg, niets bezonders. Maar nee, her was niets tezien. Dus nog een ker de straat langs --- langzaam --- ramen open --- en zijn naam roepen. EN DAAR..!!!!! In een tuin met fruitbomen hoorden wij een Miauen Is dat Tommy? Bij iedere kat klingt het Miauen toch bijna gelijk . Wij stapten uit en hebben geprobeerd in die tuin te komen , maar dat was niet mogelijk .de tuin was omheind en er was nergens een deur te zien . Maar we hoorden nog steeds het mauwen het klonkt als een antwoord op ons roepen . En plotseling zagen we hem en inderdaad het was ons katertje daar in de tuin , hij probeerde net zo als wij een uitgang te vinden maar die was er niet gelukkig was het hek een beetje beschadigt en hebben het gewoon een beetje verder uit elkaar gebogen om onze Tommy de weg vrij naar ons mogelijk te maken. | ||
|
Ik weet niet of het bekend is, dat vrijlopende katten niet zo makkelijk te vangen zijn. Ofwel ze hun baasje wel herkennen, doen ze buiten toch alltijd een beetje inkennig. Onze Tommy echte was zo wat van blij eindelijk vertrouwde geluiden en gezichten te zien, dat hij ons miauend te gemoet kwam. Dat was een vreugde en gesnor, dat zeg ik jullie. Wij hebben onze buurman gevraagd of hij wist hoe lang Tommy weg was. Omdat onze katten iedere dag buiten zijn, had hij dit eigenlijk moeten weten. Hij vermoede 4 dagen, zo lang hat hij hem ook niet gezien. En ook onze oppas, die tijdens vakantie in ons huis woont en voor alle dieren zorgt als we op reis zijn, vertelde iets van 4 dagen. Wij weten zeker dat Tommy ons aan het zoeken geweest is. om dat hij in richting van kantor liep waar wij iedere dag naar toe gaan. Hij zit altijd op de muur van ons grondstuk en kijkt in welke richting we verdwijnen en zwaait ons uit. |
|
|
|
|
|
|||||
|
met onze tefje"Su Ling"
|
|
|
Tommy met onze floweredtefje "Monica" vorn en acheren
|
|
|
|
|
||||||
|
|
|
| Eigendlijk is Igors leven precies zo als dat van Manchita begonnen. Dat klingt misschien ongeloofwaardig, maar het is echt ZO. Ook hem hebben wij in een vuilnisbak gevonden. Igor de Siamkater en zijn broetje ?een Blauwe rus. Wij wilden het eerst echt niet geloven. Zo iets gebeurd toch niet twee keer in een leven. Maar ja bij ons wel. Wij hebben nu al ervaring met opvoeren van drie dagen oude poesjes. En ook deze keer is het ons gelukt . Wij hebben veel overlegt of wij echt nog een kat in huis zouden nemen. Maar als wij het niet doen, wat zou dan uit Igor geworden zijn? |
|
Igor is echt iets heel bezonders. Zoooooo leuk mit zijn blauwe ogen. Dus kwam Igor ook bij ons en zijn blauwe broer ,zo als toen, naar onze collega. Vor onze"Clinton" kwam Igor helemaal juist. Clinton was net uit Amerika in onze roedel gekomen. Die twee hebben de zelfde leeftijd. Alle twee in april 2001 geboren. Clinton op 16. en Igor, zo vermoeden wij op 5. des Monats | ||
|
Ze hebben zich van begin aan goed met elkaar gevoeld. Alles kon Igor van Clinton hebben. Nooit hebben ze ruzie gehad en nog tot op de dag van vandaag is het zo dat, als Igor moelijkeden heeft staat Clinton naast hem en laat hem niet in de steek. Je kunt denken , dat die twee niet zonder elkaar kunnen. |
|
||
| En darom doe onze Igor ook af en toe als een hond. Hij had natuurlijk alles van een hond geleert. Hij kan b.v.b. an de deur krassen als die na buiten will. Maar ook spreken kan Igor. Als wij vraagen wat die will, maut die terug. Alleen wandelen met de riemen vind die niets. Igor is absolut niet bang vor andere honden of andere dieren. Hij liegt gewon met de honden zamen in de mant of op de bank. |
|
Normaal gesproken is het zo, dat onze Igor de enige poes is die nog nooit iets dramatis beleeft heeft. Zijn leven is gelukklig zonder problemen verlopen. Misschien is het om dat hij heel sterk naar honden luistert en nog niet eens op het idee komt weg te gaan bij ons. Bijna die hele tijd is die thuis. Buiten of binnen. Igor voelt zich bij ons helemaal op z´n gemak, hij wil gewoon bij zijn familie zijn. Hij is echt een gewoon lid van onze familie. | ||
|
Hij word van alle geaccepteerd. En ook met ons mensen had hij helemaal geen
problemen.
Meestal krijgt hij zowiezo wat hij willen als het niet zo is dan neemt hij
het zich.
foto rechts: baasje bij het telefonieren, hij wil gewoon geaaid worden. Nou wat moet je dan als hij over je schouder hangt? foto onder: En als Igor gewoon een kerstcadeau wil zijn, wat doe je dan? gewoon fotografieren! |
|
|
|
|
|
natuurlijk zit die op de auto van baasje, wachten wat gebeurd. g
f een gewaagde sprong van af de bankluining
|
|
|
|
|
| Lang was ik an het overleggen of ik jullie wat over "Sandra" zou vertellen. Sandra was onze kat, die jammer genoeg aleen maar één jaar bij ons zoud leven. Normaal hord ze ook bij ons, maar ze leeft niet meer hier. En of ze überhaupt nog aan het leven is ,weten wij ook niet. Daarom is het ook zo moelijk vor ons over haar te spreken. |
|
Onze Sandra!!! Het is vor ons nog altijd moelijk te akzeptieren wat gebeurd is. Ze hoorde bij ons als al die anderen poesjes ook. Wij hebben zij als maatje vor Tommy gekocht. Die twee hebben de zelfde leeftijd en waren echte maatjes.Maar ook met all de anderen dieren in onze roedel was ze vriend.
|
| Ze hoorde bij onze familie en had absoluut nooit probleme gehad. Alleen een nadeel. Ze was te vriendelijk. Ze ging naar alle mensen zonder bang te zijn. Dat was ons ongeluk . Het huis van de buren wordt in de zomermanden an vakantiegangers uit de hele wereld verhuurt. En zo kwam op een dag in augustus 2oo2 een franse familie in dat huis om vier weken vakantie te vieren. De kinderen van deze familie zijn helemaal gek op onze dieren. Ze stonden zo vaak op het balkonnetje en alleen maar genoten van alles. Natuurlijk zijn onze poesjes ook op het grondstuk van de buren gelopen. Maar dat was nooit een problem. In tegendeel. Alle mensen probeerden de poesjes te aaien , ze wisten dat ze bij ons hoorden,dus de poesjes waren schoon en tam. Bij Sandra hadden de mensen weinig moeite . Ze ging gewoon op alle mensen af en genoot het aaien. Dat had ze beter kunen laten. |
| Het war september . De
laatste dag van de vakantie was gekomen voor de franse familie. De
afschejd was nu gekomen voor ons alle. Het was een mooie tijd maar nu
gingen ze weer naar huis. Alles was goed dachten wij. Maar jammer
genoeg zouden wij het eerst nog voelen, de pijn van een afscheid. De
volgende morgen was niet alleen de familie weg , ook onze Sandra was
verdwenen.
Wij hebben ze noit mer gezien. Of ze nog leeft? Wij weten het niet. maar wij hopen het zooooooooo zeer. Wij missen haar nog steeds en nog na zo´n lange tijd huilen we om haar. Voor ons is het een gevoel als of ze dood is. Maar deze onzekerheid maakt ons kapot. Dat kunnen jullie ons echt geloven. Ook als we niet echt weeen wat er is gebeurd hebben wij toch Sandra op onze Rainbow Bridge geplazt. Je moet toch op de één of andere aard, het verlies ergens verwerken. |
|
|
|
|
