Wat is dat nou? was ons eerste commentaar. Wij wisten het niet, dus vroegen wij mensen die het moesten weten. De reactie van deze mensen was ondubbelzinnig.

Wij hebben een brindle Shar-Pei gefokt.

Toen waren er op de hele wereld alleen maar drie echt registreerde brindle Shar- Pei´s. Zeker waren wij trots maar toch is hij ook niet anders opgevoed als z´n broers en zusters. In de acht weken dat die bij ons was ontwikkelde hij zich heel, heel goed. Toen kwam de tijd dat hij naar zijn nieuwe tehuis zou gaan. Daar werd hij ook met veel vreugde en spanning verwacht.

Hij ging naar mensen die toen heel goede vrienden van ons waren in Holland. In het begin van deze tijd was zijn leven heel "normaal" Hij kwam in een familie terecht met kinderen die de hond afgodisch gelieft hebben en ook die  nieuwe ouders van Euro deden hun best. Ze verwenden hem en waren trots zo´n speciale uitgave van een Shar-Pei te hebben. Zij hebben hem overal mee naar toe genomen, hij is bewondert door iedereen en heel veel mensen waren blij de hond  te mogen knuffelen. Je krijgt zeker niet iedere dag zo´n  Shar-Pei  te zien. Euro en zijn familie waren zelfs in de krant van Holland te zien. Een heel artikel voor Euro en zijn baasjes --- hoe trots moet je dan zijn.

Maar jammer genoeg is er niet goed opgelet, dat Euro helemaal niet het type voor zo´n Sterren gedoe was. Euro was, is en blijft altijd een zonderling. Hij vind het helemaal niet leuk als vreemde mensen hem aanraken of over zijn hoofd willen aaien. Normaal gesproken is dat ook Shar-Pei eigen. Vele van onze Knautschbacken zijn zo van gedrag. Als je dan ook nog een  zonderling in een mensen massa brengt, is dat zeker niet bevorderlijk voor zijn ontwikkeling.  

En wat nu gebeurde was logisch. Euro was ontevreden en liet dat ook zien. Hij begonn heel vaak te grommen. Maar de mensen hebben het niet begrepen en zo is de tweede grote fout gemaakt in Euro´s leven. op een verkeerde manier bestraft of beloont . 

Het  is niet goed als een hond iets fout gedaan heeft ,hij daarvoor uitgescholden, wordt en dat hij dan twee minuten later een Lekkernij krijgt. Zo kon hij nooit leren wat goed of fout was.

Het einde van het lied was. Een telefoontje uit Holland. Met Euro gaat het niet echt goed. Onberekend , agressief tegenover volwassenen en ook tegen de kinderen wordt gegromt. Zo ging het echt niet verder en dus was besloten de hond te laten inslapen. Vele dierenartsen in Holland hebben gezegt. "Euro is niet meer te helpen. Met Euro komen jullie niet meer terecht.  Euro is ziek. Jullie kunnen de hond niet meer samen met de kinderen alleen laten ."

Wij wilden het toen niet geloven. Maar we hebben het met eigen ogen gezien, dat de familie totaal overbelast was met de hond. Wij waren zo hoopvol dat de tips die wij gegeven habben toch nog aangenomen zouden worden ,maar jammer genoeg niet. Het kwam niet meer goed met Euro. Het werd steeds erger. Ja zeker is het onverantwoordelijk Euro nog langer met de kinderen samen te laten     Maar gelijk in laten slapen ??????

N E E ! ! ! 

Wij hebben besloten de hond weer terug te halen. Terug naar spanje in zijn ouderlijk huis. Wij wilden zelf zien en beleven wat er met Euro aan de hand was. Of hij echt ziek was. Dus kwam Euro      "naar huis"

	Euro´s eeste Dag  weer bij ons

jonge, jonge dat was wat, zeg ik jullie. Wij waren alle zooooo blij. En nu begon het werk. Kijken en uitvinden wat er nu eigenlijk aan de hand was met Euro. Opmerkingfase: Wat doet hij? Hoe is zijn gedrag tegenover mensen, tegenover de andere honden, of tegenover bezoek. Wat kan hij? Aan de riemen lopen of liever langzaam wandelen. Hoe reargeert hij op commandos of is het beter die helemaal weg telaten? 

Een lange tijd  hebben wij nodig gehad om uit tevinden hoe dat alles werkt bij Euro. Vanzelfspreekend is ook een dierenarts onderzoek gedaan worden, omdat wij wilden weten.               Is hij echt ziek ?                    Moeten wij hem echt laten inslapen ?

Om het verhaal kort tehouden. De hond is kerngezond. Diagnose negativ. Het gaat hem lichaamlijk goed. Wat wij eerlijk moeten zeggen,Euro had al als puppy een probleem met zijn ogen. Zijn ogen staan niet recht en hij kijkt scheel. Maar dat is niet zijn probleem. Zijn probleem is heel anders. Het verkeerde gedrag, dat niet van een lichaamlijke ziekte komt, maar het is´n schreeuw uit zijn ziel. Drie doktoren hebben onafhankelijk van elkaar  een diagnose gegeven. De jonge is totaal getraumatizeert.Zijn gedrag is geen agressie maar zelfbescherming.                 Het is te vermoeden dat hij  geslagen is !

Euro wil alleen maar zeggen dat hij met rust gelaten wil worden. Hij wil weggaan als hij dat wil. Geen lange speel uurjes,..waar hij steeds naar verlangde was  Rust!  Hij wil dat de baasjes  daar zijn als hij ze nodig heeft.   anders  a.u.b. niet !!!!  

Wij hebben ook nog een hier bekende hondentrainer gevraagt of hij naar Euro wilde kijken . Hij heeft het zelfde gezegt. Hij gaf ons nog tips hoe wij met Euro moesten werken om hem te helpen. Maar was dat alles dan de moeite waard. Euro was echt niet lichaamlijk ziek maar zijn ziel was het zeker. Is dat niet ook een soort "ziekte"? Moeten wij daar niet ook als mens een beslissing over nemen? Wat is beter voor de hond? Zou die ooit vergeten wat hij beleeft heeft, of blijft het een eeuwige wond in zijn leven?

Wij hebben de beslissing genomen , het te proberen hem een zo goed mogelijk leven te geven. Wij werken met Euro. Heel, heel langzaam. Geen dwang om onderdruk te komen te staan. Onze beloning. vertrouwen!  

Maar er moest er veel gebeuren tot dat het zo ver was. Bijvoorbeeld een anderer naam. Wij roepen nu niet meer EURO maar TIGER. De klank van deze nieuwe naam maakte hem rustiger. En ook de klank van onze stem moest verandered worden. Diepe, zware stemmen maken hem bang. En nog meer. Snelle bewegingen maken hem bang. De klank van een plastikzakje maakt hem bang. Het waaien van een rok maakt hem bang. Het naar binnen gaan in ons huis maakt hem bang. Zeg nou eens tegen een volwassen hond dat dit alles niets is om bang voor te zijn. Het was echt niet mogenlijk de hond in ons huis te krijgen. Hij wilde het in geen geval.

Wij hebben nu op ons grondstuk een deel afgesloten alleen voor Euro. Daar kan hij helemaal voor zich alleen zijn. Geen andere hond komt bij hem, maar hij kan alles zien. Hij heeft een heel leuk steenen huis en een klein houten huis.

Wij weten nu dat Euro deze rust, afzondering, eenzaamheid, vrijheid, ongedwongenheid en alleen zijn nodig heeft om gelukkig te zijn. Wij hebben geprobeert hem in onze roedel te krijgen maar het is niet gelukt. gezellig spelen met andere honden is alleen maar lastig voor Euro. De ontmoeting duurt meestal zo twee tot drie minuten , dan is het al genoeg voor Euro en will hij terug in zijn veilig afgezet stuk.

Om hem dan toch niet helemaal van de buitenwereld weg te houden en hem te laten zien dat het ook mooi is iets anders te zien gaan we af en toe wandelen. Dat vind hij leuk. 

Maar jammer genoeg mogen wij dat ook niet iedere dag doen. Van te veel regelmatigheid  wordt hij kwaad en boos. zijn oude gedrag komt dan direct weer terug. Maar dat willen wij natuurlijk niet.

Stand van zaaken : 

Euro leeft zijn leven. Voor hem schijnt het heel, heel mooi te zijn. Hij is gelukkig en tevreden. Is iedere dag blij dat hij alles goed in de gaten kan houden. Hij kan ons zien, hij kan de honden zien. En als er visite komt doet hij heel vriendelijk(zonder grommen). Hij is nog steeds kerngezond. 

Zijn Hobbys. 

In de zon liggen en niks doen

Ball spelen, maar een steen doet het ook

Wij denken , dat de ziel van Euro een stuk beter is geworden. Hij was echt een wrak. Nu kan hij zelfs tegen onweer of vuurwerk. En misschien komt Euro op een dag in ons huis gelopen, gaat op de bank liggen en snurkt tevreden naast ons.